Terwijl Eric Visser in São Paulo de informatie voor de vervaardiging van het staatieportret van Kinderen in Moeilijke Omstandigheden verzamelt, wordt hij met de innerlijke vraag geconfronteerd of hij bereid is de rest van zijn leven voor deze kinderen in te zetten. Thuisgekomen blijkt zijn vrouw met dezelfde vraag geconfronteerd te zijn geweest en samen besluiten zij hun leven aan deze, zoals zij het ervaren, 'van God gegeven opdracht' te geven. Ze verkopen hun huis, en investeren alles wat ze hebben in de op 16 mei 2003 opgerichte stichting Children Asking.
Aanvankelijk stelt Children Asking zich ten doel solidariteit met deze kinderen te stimuleren door middel van het organiseren van correspondentiecirkels. Vrijwillige vertalers worden geworven uit Portugees sprekende vluchtelingen en zo wordt een netwerk van corresponderende tieners opgebouwd. Al snel komen echter de echte hulpvragen. Een kleuter dreigt te sterven; gewoon omdat er geen medicijnen zijn. Een ander kind dreigt verloren te gaan in het geweld dat drugsbendes aanrichten. Als de kogels door de huiskamer vliegen, is corresponderen niet genoeg. Dan moet er echt ingegrepen worden.
In het voorjaar van 2003 worden de eerste padrinho's geworven en wordt het eerste project, de PEPE Vila Itaim, ondersteund. Bent u geïnteresseerd in de vogelvlucht die Children Asking sindsdien gemaakt heeft, raadpleeg dan de jaarverslagen die elders via deze website gepubliceerd zijn. In het hoofdstuk 'Maatschappelijke betekenis' vindt u alle groeicijfers terug.
Eén van de belangrijkste ontwikkelingen in die beginperiode is het invoeren van de zogenaamde leerplekadoptie geweest. Een systeem waartoe wij genoodzaakt werden, omdat wij met kortlopende projecten en relatief veel leerling-mutaties geconfronteerd werden. Anders dan projecten waar kinderen intern of semi-intern zijn, zijn de open onderwijsprojecten een exacte afspiegeling van de vaak chaotisch situatie in een sloppenwijk. Met onze manier van werken willen wij hier geen kinderen "uit" halen, maar juist een bijdrage leveren in het organiseren van hun eigen leven en dat dat de maatschappij waarin ze leven.
Sliep Eric Visser in die begin periode nog op het balkon van de kerk in Vila Itaim, dankzij de steun van een sponsor, konden wij in augustus 2003 het casa CA ingebruiknemen. De eerste 'Coordinadores Executivo', die tijdens de afwezigheid van Eric Visser de continuïteit van het werkt in Brazilië moesten garanderen, waren a.e.v. Delma Bele Santos en Fátima Felix dos Santos, die later is opgevolgd door Raphael Brasilio.
. |